31 sierpnia 2013

Rozdział IX

     Zaczynam rozumieć Charlesa. Zwycięzcy nie mają łatwego życia. Wystarczy tylko, że widzieli tyle zła na arenie. Kanibala. Psychopatę. Który odgryza palca twojej sojuszniczce.
Nie nie nie nie nie nie nie! Zasłaniam oczy dłońmi. dłońmi mordercy. Nie chcę już widzieć niczego więcej. Raz, dwa, trzy, wariujesz ty! Śmieję się nerwowo. Chwila, kto to? Mama? Chcę zapamiętać wszystkie szczegóły. Ta kobieta po której odziedziczyłam brązowe oczy i włosy, i praktycznie wszystko, stoi przede mną. Ubrana w kwiecistą, zwiewną sukienkę i sandałki. Wystarczy wyciągnąć rękę, mogę jej dotknąć... Mamo, już do ciebie idę! Już prawie, już zaraz poczuję rytm jej serca...
BUM!
Odskakuję do tyłu. Co to było? Chwila, zapominam gdzie jestem. To arena. Głodowe Igrzyska. A właśnie zginął kolejny człowiek.
     Ja nie chcę, ja nie chcę, ja już nie chcę. Zaciskam oczy. Co się ze mną stało? Płaczę. Płaczę, bo ten świat jest nienormalny i psychiczny. Bo dzieci w wieku sześciu lat tracą rodziców, rodzeństwo, bo szaleją na arenie, a potem już nigdy nie są normalne. Witamy w Panem! Tutaj możesz zginąć zanim mrugniesz! Śmieję się, rechoczę. To jest takie głupie. Ja jestem głupia. I arena. I ojciec. I... mamo, gdzie jesteś? Stałaś tu przed chwilą, przyjdziesz do mnie? Proszę, pomóż mi przez to przejść... - pochlipuję. Pojawia się! Jesteś! Tutaj, przede mną! Przyszłaś! Mamo, już lecę!
     Co się dzieje? Czemu nie odpowiada na takie powitanie? Stoi sobie w tym lesie i co? Robi krok. Krok do tyłu. Nie uciekaj, już biegnę! Przedzieram się za nią, aż docieramy do jeziora. Mamo...? Mamusiu...? Gdzie jesteś? Boję się... Chodź do mnie... proszę.

><**>

Jest już tydzień na arenie. Co ona robi? Raz płacze, a raz się śmieje, raz patrzy na wszystko przytomnie, a już później zaciska oczy. Majaczy coś, coś o swojej mamie. Szybko przebiega przez las, znajduje źródło wody, a potem odwraca się na wszystkie strony, jakby czegoś szukała. Siada i płacze, płacze, a potem rechocze. Chwilę później jakby uświadamia sobie gdzie jest i nabiera wody do butelki, a później śpiewa coś. Bierze nóż i zabija królika, tylko po to, żeby zaraz przestraszyć się krwi i obwiniać o zabójstwo. Co się z nią dzieje? Załamała się po śmierci małej? Czy... Już wiem. Przecież. Widziała jak ją torturował, ten chłopak z mojego dystryktu. To przez to. Straciła zmysły. Nie, nie chcę tego. Chowam twarz w dłoniach. Dobrze, że zabili tego psychola. Zostało sześć osób na arenie. Chłopak z jedynki, dwójki i siódemki, para z czwórki, i ona. Zbliżenie na zawodowców. Rozdzielają się. Jedna z nich idzie w jej stronę, ale ma jeszcze kilkanaście kilometrów. Wygraj, wygraj, wygraj...

><**>

Mamo? Mamo, jesteś tam? Hej-hooo! Mamuś, mamusiu, potrzebuję cię!
Ej, dobra, to jest dziwne. Idę coś zjeść. Gdzie ja wyrzuciłam tego królika...
Króliczek! Kicu-kicu! kic, kic, kicu, kicu! hop hop hop! Króliczeeek!
Spokojnie, przecież jeszcze nie tracę zmysłów, prawda? To jest głupie...
Hej, czy na siedząco można tańczyć? Tańcu - tańcu, hop i obrót!
Skup się! Woda, umyj się, umyj się, idź do wody, umyj się, musisz się umyć.
OOO! WODA! hihihi! można się popluskać, woda jest mokra i czysta!
Teraz ręce, nogi... Bardzo dobrze. Idź do plecaka, zwiąż włosy i zjedz coś.
III!!! Mam chlebek!!! Jupi- jupi! ugryź. przeżuj. połknij. ugryź. przeżuj.
połknij. ugryź. przeżuj. połknij. mniam, mniam, a da się połykać z otwartymi
ustami? Aaaaaeeaeegh, chyba nie. Dobrze. Weź nóż, tam jest wiewiórka,
ruuuda wiewiórka!!! śliczna! rzuć w nią. Wyceluj i... brawo!
Co się stało?! zwierzątko! Nie żyje... Podejdź do niej, teraz ją wypatrosz.
OFUJOFUJOFUJ! o matko, co to? taak, dobrze, teraz rozpal małe ognisko.
MARTWE ZWIERZE MARTWE ZWIERZE! drewno, tak, jeszcze kilka
patyków, dasz sobie radę... Brawo! AAAA! Ogień! matko! Właśnie, gdzie mama?
Teraz upiecz wiewiórkę... Poszła sobie, ona mnie nie kocha... chlip!
Taak, bardzo dobrze, moja własna matka, okręć go i, mnie nie kocha!
Jeszcze tylko kilka, hihihi, przecież moja... minut, obiecuję, że, matka, hihihi
szybko to... hihihihihi!
- ZAMKNIJ SIĘ! - wrzeszczę. Chwila, co ja zrobiłam? Teraz każdy trybut...
TRY- BUT hahaha! śmieszne słowo, TRRRRY-BUUT! hahahiahiahihi!
Chowam twarz w dłoniach. Co się ze mną dzieje? Chwila, wiewiórka!
hihihi! ptaszek! ćwir, ćwir! Patrzy się na mnie oczami... OCZY! jejku, nie...
Mogę już ją zjeść. Powoli, jakby z namaszczeniem gryzę tłuste mięso...
Oczy... Ta biedna dziewczynka ich nie miała po kilku minutach... chlip! to straszne...
Nie zdawałam sobie sprawy z tego jaka jestem głodna. Tłuszcz spływa mi po brodzie...
Tu są drzewa! i ptaki! I jeziorko! I wiewiórki! I króliczki! I kwiatki!
Właśnie. Drzewa? Jezioro? Skąd? Jestem w... lesie. Dużym, iglastym lesie...
Hihihi sosny i świerki hihihi! Lalalalas! hihihi! Ćwir, ćwir! Hihihi!
Jak się tu dostałam? A, dzięki temu że zwariowałam. Mama. Pamiętam.
Mamuś. Mamusia... Kocham cię! Hihihi! Piękną miałaś sukienkę, mamo!
Zaciskam oczy, wplatam ręce we włosy. Świruję, serio. Jestem wariatką? Zapomnieć, zapomnieć, uniknąć wspomnień, to wszystko czego chcę. To tak dużo?
Heej- hoo! Jestem teraz znana w całym Kapitolu! Hej- ho! Hihihi! O, mama, co ty tu robisz? Idę, już idę! Biegnę przez laaas, przez laaaas, biegnę!
- Kim jesteś? - pytam, a potem pochlipuję. - Moja mama nie żyje.
- Wytworem twojej wyobraźni, słońce. - odpowiada zjawa i biegnie dalej.
- Chwila, co? - zatrzymuję się.
- Chodzi o to, że... - zastanawia się jakiego słowa użyć. - lekko oszalałaś. Po prostu jestem tą częścią twojego umysłu, która się przed tym obroniła i chce przetrwać.
- Nie rozumiem, o co ci chodzi, mamo...
Ucieka. Co się z nią dzieje? Pamiętam, że zawsze do mnie przychodziła, a teraz sobie idzie? Dziwne, ale biegnę za nią. Plączą mi się nogi, już nie pamiętam jak się oddycha, potykam się o patyki i upadam. I już nie czuję nic. Nic, bo wiem, że nie uda mi się wygrać. Przegram, skończę tu na własne życzenie. Bo zgłosiłam się na śmierć. Bo jestem tu po to, żeby zginąć. Nie ważne jak. Pisana jest mi śmierć i nie mogę się oszukiwać. Wszyscy zginiemy, więc nie ma różnicy czy dzisiaj, w walce, czy jutro, ze starości. Po prostu to wiem. Zamykam oczy.

***

- Sto lat, Des! - wydzierają się osoby stojące przed moim łóżkiem. - I niech los zawsze ci sprzyja! 
Przyglądam się im bardziej. Widzę... nie, nie, nie... Mama, Ojciec, Charles i siostra, siostra wszędzie. Jeśli ona jest, mój brat też powinien. A go nie ma. I nie będzie. 
Siadam na podłodze i zaczynam pochlipywać. Patrzę na wszystko zza zasłony łez. Oni wszyscy wydają się być bardzo dziwni, jakby podkolorowani. Przychodzi brat, mój kochany, młodszy braciszek, biegnę do niego, żeby go przytulić, ale nie przybliżam się, tylko oddalam od Klinta. A on rośnie. Rośnie, ma już może ze cztery metry jak nie więcej. Z trudem rozpoznaję jego twarz. Ale to już nie jest twarz tego słodkiego chłopczyka, tylko twarz Titusa. Pochyla się nade mną i czuję ból, jakiego nie da się opisać słowami. To jest niemożliwe. Już nie mam czym płakać, on pożera mnie żywcem, a wtedy pochyla się nade mną matka i podrzyna mi gardło. Ostatnim, co widzę jest twarz Mileny.

***

No więc przepraszam że dzisiaj tak późno, ale łaziłam sobie ze znajomymi po rynku i zabłądziłam i dopiero przed chwilą wróciłam do domu :D
Tak, Mira, jak widać po tym rozdziale, Des wariuje XD planowałam to od jakiegoś czasu. :D
Za szybko rozwijam akcję, to akurat wiem... tym postem chcę ją trochę zwolnić, może mi się uda ;)
Pozdrawiam i dziękuję za ponad 500 wyświetleń :D

17 komentarzy:

  1. Uuu, Des trochę wariuje, słabo ;/ Mam nadzieję, że nic jej się nie stało .. ;oo Myślę, że tylko zemdlała, nie umarła...
    Ciekawie piszesz, podoba mi się, czekam na następny rozdział! Ponawiam też pytanie: jaka jest pełna nazwa bloga? :D
    Pozdrawiam i życzę weny,
    ElElliez~

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Zwycięstwo jest rzeczą ważną, lecz najważniejszy jest udział w walce."
      Dziękuję i pozdrawiam :D

      Usuń
  2. Świetny rozdział ale ciut za szalony :D

    Wweny

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Miał taki być, chciałam trochę zwolnić :)
      Dziękuję :D

      Usuń
  3. Szalony rozdział :D dziewczyna naprawdę zwariowała :P
    Ten co przerywa "Jest już tydzień na arenie..." to Charles? Nie wiem czy nie załapałam z poprzednich rozdziałów, więc pytam :P
    Fajnie, że zwalniasz :D
    PS. Twój styl pisania pasowałby na scenariusze filmowe. Masz wyobraźnie, dajesz główne wątki, no i nie jest nudno :P

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Po prostu mam zamiar zrobić coś w stylu Annie, ale nie za bardzo... rozumiesz? XD
      Tak, jak jest przerywnik ><**> to mówi Charles, albo ktoś z zewnątrz. Zawsze jak czytam o igrzyskach, jestem ciekawa co się wtedy dzieje na ekranach telewizorów w Panem :P
      Serio? Scenariusze? Hmm... Nawet kiedyś próbowałam, ale nie wychodziło mi, bo nie miałam na czym oprzeć historii :D
      Twoje komentarze zawsze poprawiają mi humor :D (kiedy pisałam poprzedni post miałam doła i dlatego ciągle wydawało mi się, że nie opisałam dobrze śmierci Mileny XD)
      Tak, rozpisuję się, jak to miało być tylko podziękowanie za komentarz, ale po prostu muszę powiedzieć co myślę, bo inaczej wariuję XD

      Usuń
    2. hah :) Miło, że ci humor poprawiam. :P
      Jak będziesz miała kiedyś pomysł spróbuj napisać. Nie wiem czy mam rację, tak tylko pomyślałam. A co do pomysłu z Annie, to brzmi to kusząco. ;)

      Usuń
  4. Ale...szaleńczo. Wcisnęłabym "Lubię to!", ale niestety blogspot nie posiada takiej opcji. ^^
    Rozdział genialny. Choć trochę szkoda mi Des...Z drugiej strony strasznie lubiłam Annie. :)
    Faktycznie zwolniłaś trochę dzięki temu rozdziałowi-to dobrze.
    Mam pytanie: czy po skończeniu Igrzysk dalej będziesz opisywać życie Des?
    No więc jeszcze raz: rozdział świetny!
    Dużo weny!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Annie była jedną z moich ulubionych postaci ;)
      Będę opisywać jej dalsze życie, ale nie powiem nic więcej bo zaspojleruję :D

      Usuń
  5. Oooo... kocham szaleńców ^ ^ szaleńców, wariatów, obłąkanych, psycholi, itp, itd. Twój rozdział jest... dezorientujący, ale uwielbiam takie :D nie wiem co jeszcze napisać... jeden z najlepszych rozdziałów, czytałam go śmiejąc się i gapiąc zszokowana w ekran równocześnie xp
    Ślicznie :D
    Pozdrawiam i życzę weny c:

    OdpowiedzUsuń
  6. Cieszę się, że ci się podobało :D psychole są najlepsi XD

    OdpowiedzUsuń
  7. O.o Ta dziewczyna to wariatka. o.O
    Boże, przez ten rozdział czułam się jak dzikuska. Mamoo! Mamusiu! *zamknij się, koszulę ci prasuje!* Uff, jestem w domu. XD
    Coraz bardziej mi się podoba to, co piszesz. Jest dłuższe, więc yay. :D Skorzystałaś z mojej rady. ^^
    Życzę weny i czekam na next.
    Ps. Pisałaś u mnie na blogu o mamie i wydawnictwie. O jakie dokładniej chodzi? :D

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. XD
      tak, skorzystałam i nawet mi się to podoba :)

      A co do wydawnictwa, to przed chwilą, jak się spytałam, to się okazało że to wydawnictwo encyklopedyczne -.- dokładniej, larousse...

      tak, wiem, jak zwykle zrobiłam komuś nadzieję i nie wyszło, sama siebie kiedyś za to normalnie znienawidzę :'(

      Usuń
    2. Spokojnie. ^^
      Nic się nie stało, naprawdę. XD
      Nadziei nie zrobiłaś, ja z ciekawości pytałam. Jak będzie czas to coś wynajdę, ale dziękuje za chęci. ^^

      Usuń
  8. Bardzo spodobał mi się ten rozdział. Uwielbiam Annie.

    OdpowiedzUsuń
  9. Biedna... świra ma i jeszcze ta Ly ją nęka.

    OdpowiedzUsuń
  10. If you want your ex-girlfriend or ex-boyfriend to come crawling back to you on their knees (no matter why you broke up) you got to watch this video
    right away...

    (VIDEO) Why your ex will NEVER get back...

    OdpowiedzUsuń

Odpowiadam na każdy komentarz, jestem wdzięczna za każdą opinię. Dziękuję za każde słowo :))

Obserwatorzy